Ergens tussen de kleuterklas en de hypotheek zijn we gestopt
Er was een tijd dat ik gewoon danste. Zomaar. Zonder reden. Zonder muziek soms. Gewoon omdat mijn lijf zin had om te bewegen en omdat stilstaan saai was. In de woonkamer. In de supermarkt. Op de stoep voor school. Het maakte niet uit waar ik was of wie er keek. Ik danste gewoon.
En toen werd ik groter.
En op een gegeven moment stopte ik daarmee. Niet bewust. Niet met een beslissing van "vanaf nu dans ik niet meer zomaar." Gewoon sluipenderwijs. De ene dag danste ik nog en de andere dag niet meer. Alsof volwassen worden een onzichtbare rem heeft die je lichaam op een punt zet van: rustig aan nu. We doen normaal. We lopen gewoon. We staan gewoon stil. We zitten gewoon.
En terwijl ik dat schrijf denk ik: wat een verlies.
Want dansen maakt blij. Dat weet ik zeker. Niet omdat iemand het me heeft verteld maar omdat ik het weet. In mijn lijf. In mijn hoofd. Op die momenten dat ik het toch nog doe. En als ik dan terugdenk aan die kleuterklas-versie van mezelf die gewoon danste alsof het de normaalste zaak van de wereld was: die had het eigenlijk helemaal bij het rechte eind.
Wat er in je hoofd gebeurt als je danst
Nu wil ik even een klein stukje wetenschap erin gooien. Geen lang verhaal want ik ben geen wetenschapper maar gewoon iemand die Google kan bedienen. Maar het klopt echt: als je danst maakt je brein dopamine aan. Dat is het stofje dat zorgt voor een goed gevoel. Geluk in poedervorm maar dan vloeibaar en gratis en zonder bijwerkingen.
Daarnaast gaat je hartslag omhoog en ademt je dieper en beweeg je je armen en je benen en je heupen en ergens daartussenin vergeet je gewoon even alles wat er ook maar op je to-dolijst stond. De vaatwasser. Die mail die je nog moet sturen. Die ene gedachte die al drie dagen door je hoofd spookt. Weg. Weg weg weg.
Dansen is eigenlijk meditatie maar dan voor mensen die niet stilkunnen zitten. En laat mij daar nou precies bij horen.
Het huishouden met muziek is een heel ander huishouden
Dit is een feit waar ik echt heilig in geloof en wat ik iedereen aanbeveel: doe het huishouden met muziek aan. Niet met een podcast. Niet met een true crime serie op de achtergrond waarbij je halverwege het stofzuigen ineens niet meer weet of de moordenaar nou de buurman was of de ex-vriendin. Nee. Gewoon muziek. Liefst muziek waar je blij van wordt.
Ik zweer je: de afwas duurt korter. De vloer wordt schoner. De was ruikt beter. Het is niet logisch maar het is wel waar.
En dan begint het vanzelf. Je staat met een theedoek te zwaaien. Je loopt een beetje dansend van de keuken naar de woonkamer. Je doet een klein salsabeweging bij de wasmachine. Niemand ziet het en het maakt ook niet uit want je doet het niet voor een publiek. Je doet het voor jezelf. En je bent blij. Gewoon blij. Van het afdroogdoek en de muziek en het feit dat je even nergens anders aan denkt.
Als dat geen levenswijsheid is weet ik het niet meer.
Slecht humeur? Zet iets aan.
Oké dit is mijn absolute overtuiging en ik daag iemand uit om mij het tegendeel te bewijzen: je kunt niet dansen op een nummer dat je leuk vindt en tegelijkertijd in een slecht humeur blijven. Het is fysiek onmogelijk.
Ik heb het geprobeerd. Op die dagen dat alles tegenzit en ik chagrijnig ben en eigenlijk gewoon een beetje wil zitten mokken. Dan zet ik toch iets aan. Soms met tegenzin. Soms met de houding van: dit gaat niks uitmaken want ik ben echt in een rothumeur. En dan begint het nummer. En dan gaat mijn voet al een beetje mee. En dan schudt er iets in mijn schouder. En voor ik het weet sta ik te dansen in mijn keuken en ben ik vergeten waarom ik zo chagrijnig was.
Het duurt hooguit één nummer. Soms twee.
Geen therapie. Geen lange wandeling in de natuur. Geen gesprek van anderhalf uur. Gewoon een goed nummer en twee minuten bewegen en klaar.
Ik zeg niet dat je grote problemen oplost met dansen. Dat doe je niet. Maar voor het dagelijkse slecht-humeur-van-niks-bijzonders is dansen echt het beste medicijn dat er bestaat. En het is gratis. En je hebt er geen recept voor nodig.
Waarom stoppen we er eigenlijk mee?
Dit is de vraag die me bezighoudt. Echt. Want op een gegeven moment dansen kinderen gewoon. Altijd. Overal. Ieder kind dat muziek hoort beweegt mee. Dat is een reflex. Dat zit ingebakken. Niemand leert een dreumes om op muziek te wiebelen. Dat doet een dreumes gewoon omdat het voelt als de meest logische reactie op een goed ritme.
En dan worden we ouder. En dan dansen we minder. En dan dansen we eigenlijk alleen nog maar op verjaardagen als er genoeg gedronken is of op bruiloften als de eerste persoon de dansvloer op is gegaan en je je dan veilig genoeg voelt om mee te gaan.
Wat is er dan gebeurd?
Ik denk dat het schaamte is. Ergens tussen de kleuterklas en de middelbare school leer je dat je bekeken wordt. Dat er mensen zijn die oordelen. Dat dansen voor de supermarkt er misschien raar uitziet. Dat je misschien niet goed bent in dansen. Dat iemand het kan zien. En dan stopt het.
Maar hier is het ding: de dreumes die wiebelt op muziek? Die danst niet goed. Echt niet. Die heeft geen ritme en geen techniek en geen idee van wat de armen moeten doen. Maar die dreumes is gelukkig. Puur gelukkig. Van het bewegen op het geluid. En niemand staat te oordelen want het is gewoon een blij kind dat beweegt.
Op een gegeven moment hebben we dat stuk blije dreumes in onszelf begraven onder een laag van wat-zullen-mensen-denken. En dat is zonde. Echt zonde.
Ik dans in mijn keuken. En ik schaam me er niet voor.
Ik ga het gewoon zeggen: ik dans in mijn keuken. Regelmatig. Terwijl ik kook of de vaatwasser uitruim of wacht op water dat moet koken. Ik dans in de woonkamer als ik alleen ben en een goed nummer aanstaat. Ik beweeg mee in de auto als ik iets draaien heb wat ik leuk vind. Ik dans soms op de gang voor ik naar buiten ga gewoon omdat het kan.
En ik schaam me er niet voor.
Nou ja. Een beetje als iemand me betrapt. Dan doe ik even alsof ik iets zocht op de grond of alsof mijn nek krabde. Maar daarna dans ik gewoon verder.
Want ik heb ergens besloten dat ik die blije dreumes in mezelf niet meer zo diep wil begraven. Dat ik het gevoel van bewegen op muziek te goed vind om het te laten voor wat het is. Dat ik liever even gek doe in mijn eigen keuken dan de rest van de dag met een strakke kop door het leven ga terwijl ik binnenin eigenlijk best zin had om te bewegen.
Het leven is al serieus genoeg. Mijn keuken hoeft dat niet ook te zijn.
Een kleine oproep aan iedereen die dit leest
Zet vandaag een nummer aan dat je blij maakt. Eentje maar. Doe wat je ook doet: de was vouwen of de douche schoonmaken of het avondeten klaarmaken. En beweeg gewoon mee. Niet perfect. Niet technisch. Niet voor iemand. Gewoon voor jezelf.
En als je er dan een beetje sullig bij staat? Prima. Sullig is oké. Sullig en blij is beter dan netjes en chagrijnig.
Ik beloof je dat je na dat ene nummer een beetje meer lucht hebt. Een beetje meer ruimte in je hoofd. Misschien zelfs een glimlach die er niet was voor je begon.
Want dansen maakt blij. Dat wisten we als kind al. We zijn het alleen een beetje vergeten.
Tijd om het te herinneren.
Dans jij ook in je keuken? Of ben jij meer de stiekeme-auto-danser? Laat het me weten in de reacties. Ik oordeel niet. Beloofd.
Reactie plaatsen
Reacties