Hij is 14. Hij doet examen. En ik ben gewoon zijn moeder die er een beetje bij staat.Twee weken geleden schreef ik over mijn dochter van 15 die deze week haar wiskunde-examen doet. Over Pythagoras en hellingshoeken en een wiskundedocente met engelengeduld aan mijn keukentafel. Over examenstress en chocolade op het aanrecht en moedertrots die nergens op slaat maar er toch is.Ik dacht dat dat het was voor dit jaar. Eén kind in de examenstress. Eén kind dat oefent en zwoegt en focust. Eén kind dat ik met warme maaltijden en strategisch geplaatste snacks door de eindstreep sleep.Maar nee.Want ik heb ook een zoon.

Laten we eerlijk zijn. Er zijn dingen in het leven waar ik heel goed in ben. Ik heb smaak. Ik heb humor. Ik ben bescheiden. En wiskunde. Wiskunde vind ik ook echt geweldig. Al zeg ik het zelf maar even hardop want niemand anders doet het.De stelling van Pythagoras? Stuk taart. Hellingshoeken? Geef maar hier. Oppervlakte en inhoud berekenen? Ik doe het in mijn slaap. Misschien ook letterlijk want ik heb het de afgelopen weken zo vaak uitgelegd dat mijn dromen inmiddels bestaan uit rechthoekige driehoeken en formules met kwadraten.Het probleem is niet de wiskunde. Het probleem is dat ik een dochter heb die examen wiskunde moet doen. 

Ergens tussen de kleuterklas en de hypotheek zijn we gestopt

Het is 3:17. Misschien 3:22. Soms ook 3:08, maar dan klopt het ritme niet zo mooi. Het punt is: het is midden in de nacht. Buiten is het donker, stil, en volkomen ongeïnteresseerd in mij. De rest van de wereld slaapt. Mijn lichaam ligt horizontaal. Mijn ogen zijn dicht.

Ik ben niet zo sociaal als ik altijd dacht.

Oké. Even een korte terugblik voor de mensen die dit voor het eerst lezen en denken: fase drie, wat?

Laat ik beginnen met een bekentenis. Een bekentenis die ik eigenlijk nooit hardop had willen doen, maar die zo verdomd veelzeggend is dat ik hem niet voor me kan houden. Vorige week had ik een snottebel. Een échte. Eentje zoals je die alleen kent van kleuters op het schoolplein die net gevallen zijn maar nog niet doorhebben dat ze moeten huilen. Eentje die je ziet aankomen, maar waarbij je even te laat bent om er iets aan te doen. Eentje die je in stilte aanstaart en denkt: wat nu?

(…je jezelf betrapt op het googelen van “is deze rugpijn normaal voor mijn leeftijd?”

Een intens mooie reis door het leven, de liefde en alles daartussenin

Zeg eens eerlijk: wat is voor jou dé geur van vakantie? Voor sommigen is het de zwoele mix van zonnebrand, nat zand en kokos. Voor anderen de geur van versgebakken stokbrood bij de Franse bakker of de zilte bries van de zee in je haar. Romantisch. Poëtisch. Instagram waardig.

Er zijn mysteries in het leven die ons tot op het bot fascineren. Hoe werkt zwaartekracht precies? Wat is de zin van het leven? En vooral: waarom stinken mensen zo vaak in het openbaar vervoer? Serieus. Er zit een hele wereld aan geurprofielen verstopt tussen de haltes van lijn 5 of 19. Een geurige safari, een aromatisch avontuur, maar dan zonder gids en met veel te weinig ventilatie.

Soms overvalt het me zomaar. In de auto, terwijl ik voor een rood stoplicht wacht. Of als ik met een meetlint in mijn handen sta en niet meer weet of ik nou 40 of 50 centimeter moest afmeten. Dan voel ik het weer. Het gemis. De stilte. De leegte die niet stil is, omdat hij erin woont.